Friendly Fires - Hawaiian Air (Later with Jools Holland)

Evlerinin garajından çıkan ilk albümleriyle Mercury Prize’ları, Ed Macfarlane’nin eşsiz-bel kıran figürlerinin başı çektiği şahane live performance’larıyla da festival afişlerinde giderek büyüyen puntoları gören Friendly Fires, Paul Epworth’un elinden çıkma olan yeni albümleri, canavar prodüksiyonlu Pala’yı geçtiğimiz hafta yayınladı.

Egzotik ada tatillerinizde ya da site-yazlık-devremülkünüzdeki havuz başı partilerinde geceyi gündüz ederken yeri geldi mi oynak yeri geldi mi “chill” kafalara cuk oturan şarkılarıyla Pala, debüdeki çiğ ama güçlü soundun aksine kulağa çok daha pop tınlasa da grubun trademark’ı olan “eller havaya” moduna sokup sokup çıkarmakta güçlük çekmiyor. Bahsi geçen “pop” sound ise kendini en çok True Love, Show Me Lights gibi şarkılarda Nsync-New Kids On The Block’dan aşağı kalmayacak bir boyband’likte, Hurting’de ise Hall & Oates’un elinden çıkmışcasına bir chorus’la kendini belli ediyor.

Önümüzdeki Temmuz ayında, kendilerini en çekici kılan yanları olan canlı performanslarını ikinci kez Rock’n Coke’da izleme fırsatı bulacağız. Kuruçeşme Arena’daki “fantastişşş!” ilk konserden haberi olmayan ya da gündemi 2006’ymışcasına geriden takip eden arkadaşlara spoiler tadındaki Jools Holland performanslarını şiddetle öneriyorum.

4 ♥ 05.25.11

MP3: The Horrors - Still Life (2011)

Faris Badwan ve arkadaşları debülerinden sonra kimlerle dost hayatı yaşadılar, başlarına neler geldi de günümüz müzikalitesine oranla bir “masterpiece” sayılabilecek olan Primary Colours’ı(her ne kadar krautrock eskilerine öykünse de) yarattılar sorusu üzerinde zamanında fazlaca mesai harcamıştık içki masalarında ve dost meclislerinde. Bu sorunun en kestirme karşılığı ise kuşkusuz Geoff Barrow’un varlığıydı.

Amma kazın ayağı öyle değilmiş ki, Geoff Barrow‘dan “bisiktirgit” aldıktan sonra kendi başlarına yaptıkları Skying adlı albümleriyle yine ve yeniden bir post-modern başyapıt sunacak gibi gözüküyorlar.

Temmuz’da çıkacak Skying‘den yayınlanan ilk single olan Still Life, shoegazey gitarların, az biraz 80’lerin ilk yarısı The Cure sound’unun ve şimdiye kadar Faris’in ağzından çıkanları kulağımızın duymasını sağlayacak netlikteki temiz vokal kayıtlarının etkisiyle dinlerken adeta binaları kaybediyor. “Hipnoz hipnoz derlerdi de inanmazdım” diyenlere tokat gibi vuruyor.

5 ♥ 05.24.11

Death Cab for Cutie - Codes and Keys (2011)

Artık yazılı basına taş çıkarırcasına yüzde 90 offensive-yüzde 5 snobby-yüzde 5 boş laf ekliycem albümlere. İstemeyen varsa eski usül albüm kapağına bi tık edip yüzsüzce emek çalmaya kaldığı yerden devam edebilir. Emek hırsızısısınız, gönül arsızısınız. Ben yine de yüzde 61 seviyorum sizleri.

Death Cab For A Cutie sevmem, sevene de kötü gözle bakarım ama elbet bir şekilde orta yolu buluruz. Bütün scene bilir ki Ben Gibbard 15.5 numara miyop gözleriyle, romans lirikleriyle, vur ağzına al lokmasını halleriyle The O.C. soundtracklerinin assolistidir. Hatırlarsanız Ankara’daki Yolcu Rock Bar muadili bir venue vardı dizide. Her hafta bir takım sanatçılar en heartbreaker şarkısını çalar, her hafta dizideki karakterlerden biri diğerinin, öteki öbürünün ağzından öperdi. İşte Death Cab(yaşasın kısaltmalar!) peşi sıra gelen ayrı uyuzluktaki albümleriyle bu janranın grubu olmaktan öteye gidemedi gözümde.

Yeni albümleri Codes And Keys’e bi önceki albümde nerden kaldıysalar oradan devam etmişlerdir gözüyle bakıyorum ve sevenleriyle baş başa bırakıyorum. Ben Gibbard ve Zooey Deschanel’in ne kadar cupcake bi çift olduğunu gözünüze sokarak da gidiyorum!